Nöbetçi Eczaneler
Atatürk Parkı’na, arkadaşım Sedat Memili ile sık sık giderdim. Şehrin akciğeri, yüzlerce çeşit ağaç ve her türlü çiçek açan bitkilerin olduğu bir doğa… Orada da salaş bir çay bahçesinde, hem tavla dersi verir (öyle kandırıyorum yenilerek bana ders verir.) hem de diğer arkadaşlarla sohbet ederdik.
Bir ara parkların şehir için önemini konuşurken şehir plancısı bir arkadaşımız şunu söyledi:
“Bizde parklar bile, sistemin otoritesini yansıtır.
Ne demek? Anlamadık.
“Daha açık konuş” deyince örnek verdi.
“Bizde parkın boyutları, nerede olacağı, insanların hangi yolları kullanacağı, hangi banklarda oturup, nerede kuşlara yem vereceği vs, masa başında belirlenir.
Plan proje masada yapılır, sahada bu projeye göre park inşa edilir ve herkes de buna uymak zorunda kalır. Bu parkta çimlere bile basmak yasaktır.
Hemen, hemen “insan” faktörü göz ardı edilmiştir.
Gelişmiş ülkelerde birkaç alan belirlenir, o alanlara çimler ekilir ve alan kullanıma açılır. Üç beş ay insanlar çimler üzerine basıp geçerek doğal patikalar oluşturur. Nerede dinlendikleri, çocuklarıyla vakit geçirdikleri yerler belirlenir ve o kullanıma göre proje tanzim edilir.
İnsanların devamlı kullandıkları güzergahlar geçit yerleri olur, banklar en çok dinlenme alanına konur. Yani proje, o şehir halkının beklenti, alışkanlıklar ve geliş gidiş güzergahlarına göre yapılır?
Gelişmiş ülkelerde başından sonuna kadar, insan ve beklentileri vardır.”
*
Çocuklarımı karşılamak için geçen hafta havaalanına gittim. (Hangisi olduğu önemli değil, çünkü yok aslında birbirlerinden farkları.)
Erken gitmişim. Bir çay içeyim diye düşündüm. İlaç saatim de gelmişti. Kafeterya da bir çay ile bir su aldım. Hesabı öğrenince şaşırdım. Su 80 lira, çay 120 lira…
O şaşkınlıkla sinirimden:
“Bari, dövizle hesap alsaydınız!”
“Zaten dış hatlarda hesaplar euro ile ödeniyor” dedi genç, söylediğimi öneri zannetti.
Hayatım boyu paraya değer vermedim, ancak “enayi” yerine konmayı da asla içime sindiremedim.
Almadım… Suyu da reddettim, çayı da…
Varsın ilaç bir saat sonra içilsin…
Bundan sonra havaalanına gelirken suyumu yanımda getireceğim diye düşünürken aniden aklıma havaalanına girenlerin yanlarında sıvı içeceklerin taşınmasının yasak olduğunu hatırladım.
Uçakların / yolcuların güvenliği bakımından dışarıdan sıvı, akışkan vs maddelerin girişi yasak.
Şüphesiz ki çok doğru ve gerekli bir davranış…
Ancak bu gerekli davranış, havaalanı içinde halkı soymanın haklı bir gerekçesi olamaz. Olmamalı…
Ekonomik sistem vatandaşın zaaf ve zorunluluklarını paraya çevirmek için tuzak kuramaz.
*
Nitekim, birkaç gün sonra şehir plancısı arkadaşıma durumu anlattım ve bunun başka yerlerde nasıl uygulandığını sordum.
“Aynı parkların kuruluş sistemi gibi “dedi ve devamla; “Gelişmiş ülkelerde, halkın mecburiyetleri ücretsiz karşılanır. Birçok ülkede, su ve çay gibi zaruri sayılan ihtiyaçlar, parasızdır. Çünkü amaç, halkın ihtiyaç ve beklentilerine en akılcı şekilde çözüm bulmaktır. Hele, gereklilik dolayısıyla sıvı alınmayan bir alanda zorunlu ihtiyaçları karşılamak sistemin görevidir…” dedi.
Havaalanından söz ettik… Birçok konuda sistemin, bizleri yurttaş yerine gelir kaynağı olarak görmesine tanık olmaktayız.
Aslında fiyat denetimleri Belediyenin kontrolündedir.
Bu kontroller, hava alanlarını kapsamıyor mu?
Devam edeceğiz…
Tek derdim, sistemden insan olarak ilgi görmek…
Sistemin yurttaşıyım; müşterisi değil…
Birçok sahada, sistemin, yasakları gelir kaynağına dönüştürdüğünü maalesef görüyoruz.
Şu an havaalanı için anlattığım bu aksaklığın bir çok yerde görüyoruz.
“E, sistem yasakları gelir kaynağına dönüştürmüş…”
“O zaman kendine şunu soracaksın…
Bu sistem kime hizmet ediyor, halkına mı? Kazanç peşinde koşanlara mı?
Sistemin kime hizmet ettiğini anla artık…
YORUMLAR