Bir selam

Bugün bizim binaya girerken bir beyefendiye merhaba dedim. Şaşırdı, dönüp yüzüme baktı ve ‘ben seni çıkaramadım, hatırlayamadım’ dedi. 0ysaki bir selam vermiştim. Tanışmadığımız için selâmıma bir anlam verememişti.

Medeni toplumlarda çok daha yaygın olan selamlaşma bizim toplumumuzda neden gittikçe azaldı?

Ülkemize gelen yabancı turistler kendi dillerinde veya özellikle öğrenip bizim dilimizle selâm vermede bizlerden çok daha duyarlılar.

Yaşadığımız coğrafyada çoğunluğu Müslüman olan bir milletin Allahlın selamı olan “selamün aleyküm” dediğimizde hâlâ “aleyküm selâm” diye karşılığını vermenin bir gereklilik olduğunu bilmeyenler var.

Denizli’de yaşadığımız yıllardı. Yeni bir eve taşınmıştık. Oğlum 7. sınıftaydı. Akşam okuldan dönerken yan komşumuzu ellerinde poşetlerle görünce “iyi akşamlar teyzeciğim, biz yan eve yeni taşındık, isterseniz taşımanıza yardım edebilirim” dediğinde komşumun çok hoşuna gitmiş, defalarca teşekkür etmişti. Evine gittiğinde eşine “Halil çok şanslıyız yan eve çok iyi insanlar taşınmış” diye memnuniyetini belirtmiş. Dış görünüşü fazla sıcak olmayan o komşumla oğlumun bir selamı sayesinde çok güzel dostluklar kurduk.

Demek ki “selâm al, selâm ver” diye boşuna dememişler. Sakın ola ki, ‘sizler selâm verdim, borçlu çıktım’ cümlesini dikkate almayın. Selâm verin.

Selâmlaşmak ruhunuza iyi gelir.

Selâm ve sevgilerimle…